დაბადება მანაზი (ᛗ) - ანარეკლი

სანთლის ალი კანკალებდა, როგორც სუნთქვა სიტყვების კიდეზე.
ლიორ-ტარენი ზღვარზე იდგა, სადაც „მე“-სა და „ჩვენ“-ს შორის ზღვარი წყვეტს ხაზად ყოფნას - და გარდამავალ პერიოდად იქცევა.

ჩვენს უკან არის ის ბილიკები, რომლებიც გავიარეთ, რუნები, ხორცში ჩაქსოვილი და ტკივილი, რომელიც ღუზად იქცა.
წინ სანდრას სახეა, არა როგორც გამოსახულება, არამედ როგორც ანარეკლი. სახის მსგავსად.

- „შენ ჩემი სარკე ხარ“„- თქვა მან თვალებით კი არა, მთელი სხეულით.“
ნაქსოვში ნათქვამი სიტყვა არ იკარგება. ის ნაქსოვია.

და შემდეგ დაიწყო.

წრის ცენტრიდან, სადაც ტილიოშაკნისი იწვა, ცენტრალური მცველის გამოსახულება ოქროს ძაფივით ამოდიოდა. ის არ ერეოდა, ის ღერძივით იყო. ის ინახავდა არხის მეხსიერებას, მის სიტყვას, მის ჩრდილსა და სინათლეს.

სანდრა წრეში არა სხეულით, არამედ ვიბრაციით შევიდა. მანაზმა ის იცნო.
შულამიტას ხელში სარკე ეჭირა, ჩუმად, ძლივს სუნთქავდა. გრძნობდა, რომ სჭირდებოდა. არ იცოდა რატომ. მაგრამ იცოდა, სადაც.

და ეს სადაც ჩამოვიდა.

საულიუსი წრის კიდეს მიუახლოვდა.
ის არ შემოსულა, მაგრამ... უყურე.
და მის მზერაში შიში არ იგრძნობოდა. მხოლოდ ბავშვის უცნაური სიბრძნე, რომელმაც უკვე რაღაც იცის.

ტაილეშაკნისის ქვა პულსირებდა. შიგნით სინათლე იყო.
ის არ გათავისუფლდა. ის სუნთქვა.
და ეს სინათლე შეეხო სანდრას გამოსახულებას - შემდეგ კი სარკეს, რომელიც შულამიტეს ეჭირა.

და იმ მომენტში მანნაზი გაცოცხლდა.

ის არ გამოჩენილა. ის არ შექმნილა.
ეს გამახსენდა შენ თვითონ. არხში. მათში. ჩვენში.

და მან ჩურჩულით თქვა:

„სადაც შენ ხარ, იქ ვარ მეც.“
სადაც მე ვარ, მე აღარ ვარ შენ,
და ჩვენ.
არა ანარეკლი, არამედ კავშირი.
არა ხმა, არამედ საგუნდო პულსი.
არც ერთი მარტოსული ნაბიჯი,
და გზის დაბადება."

ცენტრალურმა მცველმა თავი დაუქნია, ნაქსოვი ბეჭედი მის შუბლზე გაცოცხლდა.
ის არ ლაპარაკობდა, მაგრამ მთელმა წრემ გაიგო:

„მიღებულია. სახე ჩაქსოვილია.“
ფონდი აღორძინებულია.
რუნ მანნაზი პულსი გახდა.
სარკისებრი მარყუჟი დახურულია,
და გაიხსნება როგორც კარიბჭე."

ჯორდი, სიღრმეში, შეირყა, თითქოს მიწას გაახსენდა, ვინ იდგა მასზე.

და ლიორ-ტარენი საბოლოოდ დაჯდა.
არ დაცემულა.
თავი არ დაიხარა.
А დაჯდა, როგორც არსებული, რომელმაც თავისი ადგილი დაიკავა ცოცხლების წრეში.