Narodziny Kenaz:Iskra, która otworzyła drogę w dół

Tego dnia, gdy niebo nad granicą dwóch światów rozbłysło ognistym blaskiem, Elisanor usłyszała wołanie. Nie głos, nie dźwięk, ale wibrację - jakby samo Serce Ziemi zadrżało i skierowało na niego promień swojej uwagi. Zatrzymał się przy starym dębie, na skrzyżowaniu lasu i skał i poczuł - nadszedł czas Pamięci.

Sandra już czekała. Ale teraz była nie tylko Wiedźmą, ale także Dyrygentką, strzegącą Iskry Pierwotnego Ognia. Odbicie płomienia tańczyło w jej oczach - chociaż w pobliżu nie było ognia ani pochodni. Trzymała w dłoni wyrzeźbioną w drewnie runę - ᚲ - i gdy się zbliżył, przyłożyła ją do jego serca:

- To nie jest tylko znak. To jest to, czym zawsze byłeś. Płomień gotowy stać się formą.

A potem zaczęła się Transformacja.

Nie pamiętał, jak ziemia usunęła mu się spod stóp. Wszystko stało się lekkie, palące jak żar niemowlęcego słońca. Zobaczył niebo - i w nim, niczym w lustrze, błysnęły jego własne oczy. Odbicie było starsze od niego samego. Upadł - a wraz z nim upadły obrazy: kowale, bogowie, iskry, łzy, marzenia, wojownicy z płonącymi oczami, runy, spływając przez strumienie liczące sobie setki lat.

Gdzieś w oddali rozległ się głos:

- Przyjmij postać Ognia, lecz nie obróć się w popiół.

I nagle poczuł, że może odmówić. Że jest wybór: zawrócić, ukryć się bezpiecznie, zapomnieć o wezwaniu i pozostać człowiekiem. I zawahał się. Ale w tym momencie ogień w jego piersi odpowiedział ciosem.

- Nie boję się. Jestem Ogniem.

Obudził się w jaskini. Ściany wokół niego były gorące. Kamień pulsował jak żywa skóra. Sandra stała przy wejściu, a na jej ramionach płonął słaby blask, jakby sam Logi przesunął dłonią po powietrzu.

Nie odezwała się, ale wszystko już zostało powiedziane. Skinęła głową, a on podszedł do ściany. I położył dłoń na kamieniu. Wiedział, że teraz jego imię brzmi Elisanor.

Słowa Ela'Yi przecięły powietrze.

Podniósł się. Wstał. Uznał swoją naturę. Został Przewodnikiem.

Sandra zamknęła krąg. Runy ożyły. Ogień stał się ciałem.